A traiñeira

Esta traiñeira bautizouna Manuel López Amado, e púxolle de nome, moi apropiado por certo, Derradeira.



Esta traiñeira foi a primeira embarcación do "Club Remeros de Redes" e con ela empezou a súa andaina a sociedade. Era o ano 1.965.

Remábamos, Rabanico de patrón, que nos facía pasar pola escancha do Mourón . Dicía: atentos, larga remos¡¡.. pasábamos arrimados ás pedras.... Dios ¡¡ .. que tempos ... Había que coller velocidade e que o mar fora calmo, si non!!.
De popel Pépe o Pirixel, cando os demais nos queixabamos de que faciamos vexigas nas mans el dicía que o remo pulíallas e deixáballas mais finas. Era certo no seu caso. Nunha ocasión que faltara Pirixel, Rabanico púxome de popel. Eu, como era un cativo de 15 anos, quería cumpir e remaba tan entregado que lle fíxen pedir papas á mais de un; "Pa dios có cativo, pero para un pouco, joder!" dicía Germán.
O proel era Moncho do Moreno, era rápido cambiando o remo polo espadín nas ciabogas, Germán, Toncho, Toto Barcenas, Enrique o Beluso, Luis o Vivo, este cando iamos polo medio da ría entrenando dicía que lle tocaba o remo no fondo, e veña risas.
Julio Abelleira, Paco Queijas, Paco Varela, indo para Santander, a un campionato de España dixo ó entrar en Asturias, "manda carajo, como hay que poner la manos para salir de Galicia" moitos era a primeira vez que saiamos.
Tamén remou José Manuel Naveiro, iamos no bus de Ramón o de Ares que era "lento pero seguro" e Naveiro desesperábase, era piloto de ralis, e diciañe, mete la cuarta Ramón, e él contestaba "Y para que, alla adelante ya hay una curva". Eran eternos os viaxes con Ramón, que en paz estea. Camilo, Santidá, Manel, .... ainda ha de quedar algún mais. O que era dificil era xuntarnos a todos, a tripulación era de 13 remos e patrón, a veces entrena bamos 6 ou 7, era dificil coincidir os suficientes para facer un equipo por semana, había que traballar e non coincidian os horarios.

Tráeme moitos recordos, tiña nesa época catorce e quince anos, un cativo de merda no medio de outros maiores, eran o demo. Eu participei en tódalas regatas que se fixeron con esa embarcación.
E si non recordo mal, pois xa foi nos anos 66 e 67, foron dúas regatas do "Generalísimo" na Coruña e un campionato de España en Santander, que por certo non levámos a nosa trainera, prestáronos unha alí, en Santander, pero e que por Galicia entón non había apenas banco fixo.

Falando de Santander, venme a mente outra anécdota destas viaxes.
Despois da regata saímos a cear e a dar unha volta por Santander.... Eran xa as tantas da madrugada estabamos ó lado do bus de Ramón, aparcado no paseo que leva ate o Sardinero, e salta O Pirixel “Veña Marulo, chama dende aquel teléfono un taxi que nos leve o centro a tomar algo” “E a donde lle digo que veña?” “A donde vai ser! A o coche de Ramón!”. Pepe O Pirixel!.

A trainera usárase dous anos, e foi un medio de entrar no mundo do remo, había que participar nalgunhas regatas para empezar a recibir as poucas axudas que daban e a partir de eso pasarse ó banco móbil, que era o que se pretendía, o remo olímpico. Nos anos 80, empezouse a volver ó banco fixo, foi unha política empregada po las Federacións Galegas co gaio de darlle mais interese de cara o publico ó remo, como pasaba no norte, Asturias, Cantabria e P. Vasco .
Os cataláns, andaluces, e outros seguiron có remo olímpico, non entraron a participar no banco fixo.

Recordos!

Halloween ou Samain?

A celebración do día de Halloween foi introducida na nosa cultura desprazando as ancestrais celebracións da Noite de Defuntos e o Día de Tódolos Santos.

Fai algúns miles de anos, os poboadores das hoxe illas británicas e a Francia atlántica (celtas?), celebraban o aninovo o 1 de Novembro e os seus sacerdotes dedicaban a noite a SAMHAIN, o cabalo da morte. Pasaban esa noite de SAMHAIN entre grandes lumeiradas e sacrificios de animais e posiblemente tamén humanos, para escorrentar as meigas e espíritos dos mortos que segundo a súa crenza esa noite volvían a pedir contas ós vivos, non era unha noite festiva senón de medos e supersticións.

Logo despois chegaron os romanos conquistando eses territorios e adaptando as costumes dos dominados ás súas. Eles tiñan eses días a festa da Pomona, dedicada á deusa das arbores de froitos, e ó mesturarse as celebracións, co paso do tempo a cousa pasou a ter un carácter mais lúdico e festeiro.

Ó propagarse o cristianismo e veren os sacerdotes con desagrado, que aínda quedaban adoradores de Samhain ou Pomona, o cal non consideraban oportuno para ganar “clientes” para o seu negocio, converteron a festividade, igual que tantas outras, en cristián. Como xa tiñan o “candelario”, ou sexa o almanaque, moi ocupado e aínda quedaban santos sen o seu día, viron a ocasión e decidiron matar dous paxaros dun tiro metendo alí o Día de Tódolos Santos, en inglés All Hallow Day, e en consecuencia a noite anterior All Hallow Even, e aplicando as coñecidas contraccións do inglés xa temos enriba o ditoso Halloween!

Popularizouse nos EE.UU. cá chegada masiva de irlandeses na segunda metade do século XIX. Non se celebrou, sen embargo, masivamente ate o 1.921, que se celebrou, según parece, o primeiro desfile de Halloween en Minnesota e logo noutro estados, e a partires de eso, como todo naquelas terras medrou e converteuse nun bodrio, unha mala copia do que en principio era.
A nos chegounos, coma todas as modas e costumes EE.UU., po-las series da T.V. nos anos 80, moi recentemente, como se ve, ainda que algúns pensen que de toda a vida.

Faltábanos o dos disfraces nesta celebración. Pois ben, parece que o asunto ven da Idade Media, cando nestes días os bandoleiros aproveitaban o temor das xentes e disfrazados e embozados finxíanse espíritos para espolialos impunemente.

Por estas terras, nin Halloween nin Samain!, o que se celebrou dende que teño constancia e referencias (todo o pasado século XX) e supoño que moito antes tamén, foi a Noite de Defuntos con cabazas vaciadas imitando cabeiras e con unha vela acesa dentro, que se colocaban nos cómaros e valados dos camiños que levaban os cemiterios e nas ventás e soleiras de portas en calles estreitas, co ánimo de divertimento e solaz principalmente dos rapaces. E o dos disfraces, ….no Antroido! Que é cando toca.

E o resto son “snobismos” e parvadas do sistema consumista.